Zie deze pagina Klik hier om meer te weten te komen
Waarom niet hier checken pillen-zonder-voorschrift.com
Home » Artikelen » Diagnosedrift: doet onze labelcultuur kinderen tekort?
Boekbespreking van Diagnosedrift van Sanne Bloemink

Diagnosedrift: doet onze labelcultuur kinderen tekort?

Auteur: Marleen Huisman

Steeds meer kinderen in Nederland krijgen een label opgeplakt. Psychiatrische diagnoses zijn blijven stijgen, maar ook labels als dyslexie of hoogbegaafdheid worden steeds vaker uitgedeeld. Het doorgronden van de toenemende diagnosedrift is de eerste stap richting verandering.

Historisch onderzoek laat zien dat er altijd al drukke, ongeconcentreerde of minder sociale kinderen zijn geweest. Waar we vroeger veelal zochten naar pedagogische en onderwijskundige oplossingen, vestigen we nu de aandacht op het individuele kind. Auteur Bloemink stelt dat het een situatie is, die we met z’n allen (als collectief), hebben veroorzaakt. Er is niet één schuldige, het is een complex systeem waar iedereen aan bijdraagt.

Met een diagnose krijg je als school en ouder erkenning en betaalde ondersteuning. De diagnose, toegekend door een expert, komt als een geschenk uit de hemel en al helemaal als er een bijna instant-oplossing en zelfs een pilletje voor is. Maar de medaille van een helpende diagnose heeft twee kanten. Kinderen gaan zich namelijk identificeren met het label en zich ernaar gedragen. En het etiket beïnvloedt de manier waarop ouders en leraren met het kind omgaan. Zo kan een diagnose zelf een selffulfilling prophecy worden.

Vanuit het onderwijs is er veel aandacht voor alle zorgniveaus, maar minder voor het onderwijs zelf als preventieve omgeving voor drukke, minder sociale en ongeconcentreerde kinderen. Ook als het gaat om vernieuwende onderwijsvormen. Bloemink geeft een voorbeeld uit haar eigen gezin. Haar dochter werkt aan een project waarin ieder kind een big question zoekt: een vraag die niet zomaar te beantwoorden is. Bloemink heeft tijdens dit project houvast en sturing moeten geven, maar niet iedere ouder kan dat. Het probleem bij vernieuwing is dat we te snel van leerkrachtgestuurd naar leerlinggestuurd onderwijs willen gaan, zonder iedereen hierin mee te nemen. Ontstaat dan niet juist ongelijkheid in het onderwijs?

De organisatie van scholen speelt een belangrijke rol bij het toenemen van het aantal diagnoses. Zolang onze benadering van kinderen binnen onderwijs en opvoeding zich blijft richten op individueel en cognitief presteren, op basis van rendementsdenken, worden kinderen afgerekend op hun scores. Hoe we het ook verpakken. Hoe zorg je ervoor dat je niet meer gevangen zit in een model dat kinderen afrekent op resultaten en toetsen? Dat is op dit moment ook een van de onderzoeksvragen die wij als nieuwe stichting Cadans Primair met onze twaalf scholen onderzoeken. Als we dit proces echt begrijpen, kunnen we verantwoordelijkheid nemen. Het boek ‘Diagnosedrift’ helpt om het onderwerp te doorgronden en zet ons in de denkrichting om kinderen op hun eigen manier tot bloei te laten komen en ze zo beter voor te bereiden op de uitdagingen van een steeds sneller veranderende wereld. De uitgave is heel toegankelijk geschreven en geeft richting, hoop en moed om door te gaan. Een echte aanrader die je in één avond uit leest. _

 

Marleen Huisman is staffunctionaris Onderwijs en Kwaliteit bij stichting Cadans Primair.

Gepubliceerd op: 6 april 2019

Verschenen in

Doelgroep(en)

Primair onderwijs

 

Deel dit artikel

Integrale Kindcentra, handboek voor directeuren en bestuurders