Home » Actueel » Weblog

Geluk is nu zo heel gewoon

Vanmorgen probeerde ik de monteur van Ziggo - we zaten aan de keukentafel een kopje koffie te drinken - uit te leggen wat ik zoal hele dagen in het onderwijs doe. Hij luisterde zeer aandachtig en probeerde ondertussen mijn wifi weer aan de praat te krijgen. Soms knikte hij, soms stelde hij een vraag.
 
'Zijn kinderen en hun ouders tegenwoordig niet veel te brutaal?'
 
Zijn vraag kwam binnen als het signaal van de nieuwe wifi-booster. Tot mijn grote verbazing bemerkte ik dat ik het opnam voor de kinderen en hun ouders.
 
Als er al sprake zou zijn van brutaliteit of ander onbehoorlijk gedrag, zit daar vaak iets onder. Niemand is zomaar brutaal, denk ik weleens. Noem het goedgelovig, noem het zachtaardig, ik denk dat echt.
Een kind dat zich niet gekend weet door zijn leerkracht, kan rare sprongen maken. Zo ook diens ouders. Omdat voor hen maar een ding geldt: het opperste geluk van hun kind.
 
En toen, als in een scherpe bocht in een achtbaan, werd ik naar links geslingerd. Mijn hart ging open naar hen die dagelijks met de beste bedoelingen alles in het werk stellen opdat alle kinderen zich optima forma kunnen ontwikkelen. Het geluk voorop!
 
En daar is iets mee.
 
Zonder het de monteur te noemen, schoot het ineens door mijn hoofd dat wij tegenwoordig volle bak gaan voor het opperste geluk. Alsof onze kinderen ook niet eens ongelukkig mogen zijn. We hebben inmiddels methodieken ontwikkeld vol met geluk, we kennen ondertussen het management van geluk; geluk is nu zo heel gewoon.
 
Ik heb drie dochters. Nog nooit heb ik meegemaakt dat zij alle drie tegelijkertijd op de toppen van hun geluk door het leven gingen. Ik zag dat als gegeven, als een soort natuurwet. Je kunt niet altijd even gelukkig zijn en dat hoeft ook niet. Vond ik dan. Mijn drie dochters hebben me vaak - zeker in hun puberteit - weggezet als gevoelloze en incompetente vader.
 
Als onderwijsprofessional is het je opdracht het allerbeste voor te hebben met alle kinderen die aan jou zijn toevertrouwd. Al het werk dient erop gericht te zijn dat zij zich zo goed mogelijk weten te ontwikkelen. Het liefst zie je elke dag stralende gezichtjes, het liefst hoor je elke dag schatergelach door de school en op het speelplein.
 
Maar er is ook on-geluk. Duister, somber, onmiskenbaar aanwezig om welke reden dan ook. Veelal heel functioneel, maar altijd ongewenst.
 
Als kind was ik ongelukkig als ik niet als eerste het rekenwerk op het bureau van de meester kon leggen. Als ik daarna in het speelkwartier ging knikkeren, was het ongeluk weer weg. Als puber was ik ongelukkig toen mijn brandende liefde voor Monica onbeantwoord bleef. Om een dag later als een gelukkige hinde over het voetbalveld te dartelen.
 
Als ouders - hoog in de emotie - 'brutaal' gedrag vertonen, zit daar negen van de tien keer een ongelukkig kind onder. Dat daarmee een specifieke mondigheid gepaard gaat, neem ik voor waarheid aan. Ik ben van mening dat die mondigheid de huidige onderwijsprofessional ook aangaat. Wij zijn allen kind van deze tijd.
 
Wanneer ik de monteur een tweede kop koffie aanbied, zeg ik zachtjes dat er pas sprake is van onbehoorlijk gedrag wanneer mensen niet meer in gesprek zijn. Wanneer niet meer de moeite genomen wordt naar de ander te luisteren, welke emoties er dan ook zijn.
 
De monteur vertelde dat hij een keer een stoel naar zijn hoofd gegooid kreeg. De klant bleek zeer ongelukkig te zijn omdat zijn tv het niet deed. De monteur was de achtste technicus die probeerde het ongeluk van de klant op te lossen.
 
Al nippend aan onze koffie stelden we vast dat het gooien van een stoel niet de manier is.

Trefwoorden:

Blog: Ferdinands kijk op onderwijs

Hieronder een overzicht van eerder verschenen blogs.

Vanmorgen probeerde ik de monteur van Ziggo - we zaten aan de keukentafel een kopje koffie te drinken - uit te leggen wat ik zoal hele dagen in het onderwijs doe. Hij luisterde zeer aandachtig en probeerde ondertussen mijn wifi weer aan...

Sinds enige tijd bezoek ik een fysiotherapeute. Een strenge, eentje met een mening.
 
Eentje die 's avonds ook werkt, omdat veel van haar klanten alleen maar 's avonds kunnen. Ik opteer ook voor 's avonds, daar ik overdag keihard werk...

Toen ik gisteren aan mijn vriendin vroeg wat zij van mijn laatste column vond - het betrof een licht en luchtig stuk over de kleine ergernissen in het leven - keek zij wat verstoord op van de katern van de Volkskrant die zij aandachtig aan het...

Dit is een ode aan alle schoolleiders,
eentje die allang geschreven had moeten worden.

 
Niet om te benadrukken hoe beklagenswaardig de schoolleiders van nu zijn, dat zij vanuit een...

Ik heb het moeten opzoeken. Toen iemand vroeg of ik een 'mensenmens' was, had ik geen antwoord. Een mensenmens blijkt iemand te zijn die het menselijke in de ander waardeert, iemand die snel in verbinding staat met de ander. Een mensenmens is een...

Naast mijn werkend leven in het onderwijs speel ik ook in een coverband. Elke maandagavond spelen we de glorie uit het verleden na. Ontroerd kijken we elkaar aan als de gevoelige snaar wordt geraakt of een harmonieus akkoord doorklinkt. Brokken...